6/24/2015

Que bonita a vida


Artigo da revista Umbrela Nº 20

Que bonita a vida.

Sara Álvarez Cerviño 3A
Unha mañá dun día calquera, dun ano que non me lembro, erguinme pensando en nada, cunha estraña sensación. Levaba a camiseta do revés e na radio soaba una canción, a chamada “Que bonita la vida” de Dani Martin.
Camiñei ata encontrar o meu caixón, onde eu gardaba o meu diario, collino e escribín.
Pasaba o tempo. Os minutos cada vez facíanse máis longos e a canción non paraba de soar: remataba e volvía ao principio, parecía todo programado, dende a música ata a miña mente.
Empezou a doerme a cabeza pero seguín escribindo, nese momento non podía parar, tiña que continuar e explicar o que sinto, que nin eu o sei.
Y tan bonita es que a veces se despista”, dicía a frase.
Podía ser que hoxe a miña vida se estivese despistando, todo tan estraño, unha dor no peito, una rabia por todo o que pasaba pola miña cabeza nese momento.
Que bonita la vida, que regalo tan grande que luego te lo quita”.
Máis dor volveu ao meu peito, deixándome sen palabras, sentindo nada, pechando e abrindo os ollos sen ver nada, nada como eu quería ver.
Cansei de sentir esa música nos meus oídos.
Non paraba de soar! Acabei por tirar o diario ao chan e pegar un berro para que me axudasen.
Arrimeime contra una esquina con moito medo. A canción non paraba e eu estábame volvéndome tola. Desaparecín, desaparecín do mundo. Onde estou?

O MUNDO TAL E COMO É


Artigo da revista UMBRELA Nº 20

O MUNDO TAL E COMO É

O mundo está cheo de incógnitas. Moitas sen resposta e outras cunha explicación aínda por atopar.
No tempo que levamos os seres humanos habitando neste planeta, fixemos grandes avances. Tanto na tecnoloxía, coma na ciencia, coma na cultura… Fixemos a nosa vida máis cómoda pero… é xusto beneficiarnos a costa doutros? A resposta é clara: Non.
Obrigamos a que o resto dos seres vivos vivan en pésimas condicións pola nosa culpa, é dicir, están pagando as consecuencias dos nosos actos. E sabendo isto intentamos arranxalo? Non.
Sei que este exemplo faise moi reiterativo, sen embargo, é o máis claro e máis fácil de entender.
Todo é unha cadea, se unha conexión falla, a cadea rompe.
Comecemos con algo sinxelo para ver ata onde chega.
Unha persoa colle un coche para dirixirse ao traballo. Ata aquí todo normal, non si? Vale, imaxinemos esta acción con todos os habitantes da Terra. A contaminación que producen é bastante grande e tan só estamos falando deste movemento cotián. Transformémolo a gran escala, sumemos a contaminación que producen todas as fábricas de toda clase de produtos para o consumo humano.
A maior parte dos obxetos que atopamos ten como orixe unha fábrica.
Vivimos nun mundo consumista, no que dependemos da enerxía eléctrica e dos produtos industriais.
Velaquí a gran pregunta: Somos capaces de convivir en equilibrio co planeta e á súa vez manter a comodidade e a tecnoloxía que dispoñemos na actualidade? Para min resúltame difícil e a mesma vez fácil de responder. Sinceramente, eu creo que se somos capaces de construír cidades e de inventar grandes cousas, por que non poderiamos convivir en equilibrio? Todos o fan. O problema é que non queremos xa que teríamos que prescindir de moitas cousas e iso a algunha xente non lle convén.
Pero ata que non nos decatemos do que está pasando e fagamos algo, isto vai seguir sucedendo.
Tapámonos os ollos convertémonos en ignorantes. E sendo ignorantes somos fáciles de manipular por outra xente.
A nosa maior cualidade é a capacidade de expresarnos e defender as nosas ideas. 
                                                                       ANA QUEIMAÑO

6/03/2014

Regueifas .Maio 2014

Taller de regueifas que impartiron PINTO DE HERBÓN E O CARUNCHO  aos alumnos de 3º e 4º da ESO.


6/10/2013

UMBRELA 18


Artigo da revista UMBRELA N º18
Serei un ser único quizais

María Tenorio Solla 3ºB
Tendemos a non valorar as cousas, a esquecelas, deixalas pasar e, ultimamente a non darlle valor ou importancia ás que máis o requiren. Será por crer ter todo, si, é iso polo que deixamos de valorar os pequenos detalles como o de facerte a durmida cado oes a túa nai, que entra no teu cuarto, e aínda pensando que estás durmida murmurarche un ‘quérote’ xunto cun bico.
Hoxe preferimos valorar o ter un bo móbil para poder presumir diante dos demais, e onde queda todo o demais? O demsis, si, ese demais, o que máis importa, detalles, unha palabra que aínda que só sexa unha das miles que escoitaches ao longo do día só recordas esa, será por algo, non si?. Que pasa con ese calafrío que che pon os pelos de punta cada vez que escoitas a túa canción favorita?; con esas persoas que tantas veces cres que non están, que por algún motivo afastáronse sen razón pero xusto nese mal momento, onde máis o precisas, aí están, de novo amosándoche a súa axuda. Serei un ser único ao pasarme a min todas esas cousas, por ter a persoas marabillosas.

Unhas xa estaban, outras chegaron hai tan só dous anos, esas persoas que aseguras que nunca cambiarías, as que por moi mal que esteas sempre, sen saber como poden facelo, sácanche un feble sorriso, esas persoas que notas que necesitas, que coñecen todos e cada un dos teus defectos, que te aturan nos bos e nos malos días. Pensar e dicir, que sería un día de clase sen rirte coa piña que formamos ao fondo da aula? Que sería escoitar agora unha canción de Xoel e non recordar a quen brincou xunto a min no seu concerto? Ou, recoñecería un día sen que minutos despois de tocar o timbre anunciando o recreo non entrasen os tres da clase do lado? Como sería pasar un día sen escoitar un ‘a nosa pequena…’ saído da boca de papá? Ou ben sen valorar todos eses consellos que a cada segundo pode darche a túa irmá, esa irmá maior que, máis que iso, é unha nai? Eu podo dicilo, nada. Todo sería nada si non puidese ter, oír ou ver cada día algo de todo iso. Deixar de darlle importancia ao material e comezar a valorar o que sen custarnos cartos convértese cada día na nosa maior fortuna.

12/15/2012

6/14/2012

XA ESTÁ LISTA A REVISTA UMBRELA Nº 17!

Carta as augas cálidas do Polo Norte.

Sara Menduíña Soage 3A

(TEXTO QUE VAI NA REVISTA UMBRELA Nº 17)

Venres, día dezanove do mes máis frío do ano. Fóra, intúo polo soprar do vento contra os cristais da miña pequena ventá, vai moito frío. Pero estou completamente seguro de que vai moitísimo máis frío aquí, neste pequeno cuarto baleiro e con calefacción, que alí fóra, nesas rúas cheas de xente abrigadas con bufandas e luvas que intenta desesperadamente resgardarse do vento xeador. Supoño que vai moito máis frío aquí dentro debido á dor da soidade que sinto nestes momentos. Non hai nada peor que vivir os días fríos dun inverno sen ti.

Atópome sentando no chan deste cuarto, ollando as catro paredes que desde hai sete días están pintadas de recordos, respirando o olor a whisky barato do supermercado da esquina, o olor do fume dos tres cigarros que se consumiron tan rápidos coma o tempo, o olor do aborrecemento e da soidade.

Fóra imaxino que estarán crecendo bicos que algún día se darán. Boquexarán os donos de flexos acendidos ás doce da noite debido ao insonmio provocados, seguramente, polo pesar dun amor fracasado ou non correspondido. Moitos crentes do amor estarán volvendo ao seu fogar a intentar quentarse entre eles nestes días fríos. Non hai nada mellor que ter unha relación no inverno. E mentres, eu, aquí sentado no chan deste cuarto baleiro, neste cuarto que antes era un cuarto cheo de amor e atracción, agora só é un mar soitario no que eu poco a pouco vou naufragando. Levo sete días sendo o Titanic, sete días colisionando contra icebergs imaxinarios, sete días naufragando…sete días morrendo. Eu fun, ao igual que aquel buque noutros tempos, un ser grande e luxoso que saía da casa vestido sempre cun estúpido sorriso crendo que o amor era sinónimo de felicidade, sen querer caer na conta de que cada día que pasaba eu convertíame máis nun iceberg que nun buque. Sempre fun o xeo e ti o lume que intentabas derreterme. Sen darnos conta fomos coma os polos magnéticos dun imán, “os polos iguais repélense e os polos distintos atráense.” Eu o sur, ti o norte.

Cando alguén nos pregunta que queremos é difícil contestarlle. Até hai dous anos eu quería soidade e agora desde hai sete días necesito compañía, pero soamente a túa. Bótote en falta.

Abro a fiestra para fumar outro cigarro. Os meus pulmóns vólvense a encher de aire cargado de osíxeno, teño que dicir que este cuarto está repleto de aire contaminado. Pero ese aire puro dura pouco no meu corpo, uns segundos antes de volver a contaminalo cunha gran dose de alcatrán. Estou vendo a rúa sen mirala. Vexo a túa saia azul de lunares brancos e aquela blusa branca e transparente que con tanta calma desabotoaba. Vexo os teus ollos sen maquillar. Vexo os teus cabelos mollados despois dunha ducha de cinco minutos. Vexo o teu sorriso despois dunha noite intensa. Vexo as túas bágoas despois das palabras que xamais deberían ter saído da miña boca. Vexo a túa mirada de decepción ao verme chegar a casa ebrio. Vexo a dor no teu rostro. Vexo como, pouco a pouco, apagábaste. Vexo como tantos erros meus conducíronte a dor, a miña dor, a túa dor. Comprendo que eu non teño dereito a queixarme porque te afastaras de min. Eu tamén me afastaría de min se puidese.

E agora transcorren os segundos como se fosen horas neste cuarto a escuras. Cando ti estabas, atopábaste ao meu carón, os días pasaban como o fume dos nosos cigarros.

Como a marcha dunha persoa pode facer tantos cambios noutra?. Xa non son un bloque de xeo, estou completamente queimado, cheo de buracos provocados pola túa marcha. Non sei como encher eses buracos de xeo de novo. Aprendín que cando ti estabas aquí non valoraba o moito que necesitaba os teus ollos, os teus bicos, as túas apertas, o teu amor, a túa presenza…E agora que non estás doume de conta do moito que preciso que esteas aquí, ao meu carón, dicíndome que todo vai a ir ben, que todos os barcos saen a flote. Pero este mar cada día vaise convertendo máis en xeo, e este barco vaise encallando cada vez máis nel. Os barcos non flotan no xeo, non tiveches iso en conta.

Os recordos voan sobre a miña cabeza coma o fume deste cigarro. Cada calada un novo recordo. Estou nunha cafetaría, ti levas un vestido vermello coas costas ao aire e o pelo ao vento. Acércaste a min e pregúntasme se quero tomar algo. Pillárasme coa garda baixa, sorprendeume que unha moza coma ti invitara a un tipo coma min a tomar algo. Acepto, e despois de horas e horas de charla continúa decido tomar a iniciativa e invitarte a pasear baixo as estrelas de Barcelona. Dúas horas de paseo fan que me namore de ti. Bícasme e desapareces.

Outra calada. Estamos na cama do que antes era o noso piso. Ti estás espida e cos cabelos completamente alborotados e só a saba branca cobre o teu corpo. Tes un sorriso, estás feliz. Abres os ollos. Volvo a ver ese marrón cálido neles. Desapareces.

Outra calada. Topámonos nunha rúa solitaria. Está chovendo pero non levamos paraugas. Tes o cabelo completamente mollado e a camiseta pegada ao corpo tamén moi mollada. Chámote porque non paras de bailar, pareces unha nena pequena, dígoche que temos que volver a casa. E ti acercaste e disme que non podemos desperdiciar a chuvia. Eu non entendo o que dis, pero estás tan fermosa. Bícasme. Sabe a…Desapareces.

Outra calada. Estou ebrio. Ti estás falando nun ton algo elevado, pero non te escoito. Non paras de chorar. Sinto a necesidade de dicirche que non quero verte chorar pero en lugar diso sóltoche que es unha chorona e que necesito o meu espazo. Déitome no sofá e escoito como colles as chaves e cerras a porta. Desapareces.

Outra calada. Chego á casa despois dunha intensa xornada de traballo. Entro e berro meu amor xa estou aquí, boteite de menos. Non respondes. Entro na cociña esperando encontrarme cos teus ollos ardendo de ganas de bicarme en no lugar diso encontro un post-it no que anuncias a túa marcha para non volver. Caio no chan. Desapareces.

As bágoas comezan a escorregar polo meu rostro. Fan carreiras a ver cal é a primeira en coarse na miña boca. Tiro o cigarro. Non podo seguir fumando o acabarei afogando nas miñas propias augas.

Consulto o reloxo. Son xa as doce da noite. Métome na cama. As sabas inda conservan o teu olor. Se estiveras aquí agora chamaríasme sucio, estou seguro. Hai sete días que non lavo as sabas. Tamén hai sete días que non durmo por culpa delas. Hai sete días que durmo no chan con elas ao meu carón coma un neno pequeno.

Escoito os coches acelerar. As Cinsentas de saldo e esquina a facer o seu traballo. Os xóvenes aloucados beber coma se non existise mañá. As nais sentadas no sofá cun flexo acenso esperando preocupadas polos seus fillos. Os estudantes cos nervios a flor de pel preocupándose porque o reloxo xa marca as doce. Os bicos dos namorados baixo as estrelas. Escoito vida. E eu aquí tirado no chan, respirando o teu olor, máis morto ca vivo.

A temeridade só sabe medirse en pasos, e a valentía é todo iso que aprendes despois de saír correndo unhas cantas veces mentres outros quedaban loitando. Ao teu carón encontrei moito máis do que estaba agardando.

Comezo a pensar que isto non vai cambiar. Levo 10.080 minutos naufragando, o afundimento fáiseme eterno.

Cando terminara toda esta dor? Todo este botarte de menos? Todos estes recordos? Todos estes medos? Todas estas inseguridades? Todas estas bágoas? Cando terminarei de quererte?

Xa sei a resposta e non podo evitar afundirme un pouco máis. Nunca. Pois ninguén xamais conseguira que eu soltase unha lágrima de pena. Que pasase horas e horas mirando unha fotografía. Que non lavase as sabas para conservar un olor. Que non poida entrar nun cuarto do meu piso por medo a esvaecerme. Que lea vinte mil veces as listas da compra escritas por ela. Que chore ao ver o post-it no que se despedía de min. Que chame por telefóno cun número oculto para escoitar a súa voz e despois colgar. Que non poida durmir. Que non poida nin tan sequera fumar un cigarro sen recordar…Que non poida vivir.

Agora ti estarás vestíndote para ires traballar. Alí tan lonxe de min, deben ser xa as oito. Imaxino os teus cabelos alborotados que tanto me gustan cando espertas. Imaxino como vestes as medias e pos a falda negra do uniforme. Como te acercas ao espello para maquillares eses ollos cansos e esa boca triste. Como calzas os tacóns e saes á rúa na que os homes baten cos farois ao verte tan bela e á vez tan diferente ás demais mulleres. Pero desde aquí, desde tan lonxe de ti, estou completamente seguro que ninguén poderá ver o fermosos que son os teus ollos sen maquillar, o embriagante que é o olor do teu cabelo ao espertar, o guapa que estás con roupa vella e rota. Ninguén poderá namorarse como eu me namorei deses pequenos detalles, das túas seiscentas clases de sorrisos, das túas bágoas, da túa saliva, dos teus pés, da túa vida.

Sabías que o Titanic tardou soamente dúas horas e corenta minutos en afundirse por completo? Eu levo sete días e oito horas afundindome.

Son xa as oito da mañá. Abro a ventá. A rúa volve a estar chea de xente, mulleres que esperan na porta da praza para ser as primeiras en colleren o mellor ao prezo máis barato, nenos que xogan a pelota na rúa, nais que corren detrás deles, adolescentes con mochilas ás costas dispostos a dirixirse a ese centro que tanto aborrecen… É incrible como o mundo segue xirando mentres ti estás parado mirando como todo ao teu arredor segue en marcha. As horas pasan. A xente vai e volve. As persoas crecen e morren. Os coches chegan e regresan. A vida pasa e pasa. E ti sen saber como convérteste nun espectador que observa con detemento todas estas pequenas cousas mentres pouco a pouco tamén vas morrendo aínda que xa vivas sen vivir.

A miña vida pasa diante dos meus ollos coma unha película a cámara rápida. Non teño nada do que sentirme orgulloso. Alguén dixo algunha vez que errar era de sabios. Nunca estiven tan en desacordo. Cometín tantos erros en tan pouco tempo e grazas a eles perdín o único lume que quentaba a miña vida. Nunca pensei que ser imán fose tan insufrible, e máis ser o Polo Sur do imán.

A ansiedade comeza a impedirme respirar. As bágoas afogan os meus ollos. Os recordos impídenme seguir alí tirado no chan dese cuarto. Collo as chaves, só por costume, pois non teño pensado volver. Abro a porta por última vez e a pecho.

Camiño á présa polas rúas cheas de xente que contesta de forma groseira os meus empuxóns. Pouco a pouco vou espíndome. O termómetro da farmacia marca menos dous graos centígrados. Vai moito frío. Pero eu xa non sinto nada. A rabia e as bágoas impídenme pensar con claridade e a visión anúbraseme por completo. Sinto a ollada preocupada e sorprendida da xente que me rodea. Estou completamente espido e camiñando cada vez máis á présa cun único obxectivo. Non sei se me volvería tolo de todo, pero sempre fun de ideas fixas. Os dedos dos pés descalzos senten a area fría entre eles. Comezo a correr. Levo sete días e oito horas naufragando. Postos a naufragar mellor facelo: introdúzome nas frías augas do mar. Cada vez afúndome máis. Vexo a túa saia de lunares brancos. Pero esta vez non saio á superficie.

P.D: Eu tamén te boto de menos, Polo Norte.


6/15/2011

Umbrela Nº 16 . Xuño 2011

Eu e Ons

Vanesa Martínez Gallego 2B

Eu levo viaxando á Illa de Ons dende que nacín. Teño alí unha casa, pero de pequena, encontrábase un pouco abandonada e paraba na casa duns familiares.

Cando eu tiña cinco anos, aproximadamente, arranxamos a casa dos meus bisavós, e comezamos a parar nela. Daquela inda se podían realizar obras na illa, e tampouco nos dixeran nada de que non puidésemos.

A maior parte da xente de Ons pertence ás mesmas familias, e a maioría viven en Bueu.

Acórdame da miña infancia, que cando íamos moitos amigos á casa e non estaba arranxada, debiamos durmir polo chan en colchóns, e pasabámolo moi ben. En tres habitacións durmiramos unhas vinte persoas. Agora xa non levamos amigos, porque coa familia alí, os rapazas e rapaces somos moi bos amigos e sempre estamos xuntos.

Tamén me lembro de coller amorodos.

Agora conto alí con moitos amigos novos e gústame moito pasar as miñas vacacións en Ons. Viaxo todos os veráns, e desexo que chegue o verán para volver denovo e encontrarme con eles, a ainda que os miro por aquí á maioría, alí pasámolo moito mellor, sen Internet, sen televisor, sen videoxogos, e imos á praia, a pasear, xogamos ás cartas...

Así son todos os anos as miñas vacacións na Illa

SEMANA BRANCA 2011 (PAJARES)

Umbrela Nº 16. XUÑO 2011

Semana Branca: Estación de esquí Valgrande-Pajares.

Entre o 27 de marzo e o 1 de abril de 2011, alumnas e alumnos de 2º de ESO practicaron esquí na estación de Valgrande-Pajares, en Asturias.


Umbrela 16.Xuño 2011

Umbrela Nº 16
Coin.

Idoya Cancelas León 4ºB

Só teño unha moeda no meu peto. Douche a opción. Cóllea. Cóllea e con ela colle o autobús de volta a casa. Pero esa moeda non é suficiente para regresares ao meu lado.

Aínda a pesar das consecuencias, colle a moeda, se así vas ser feliz.

Pero recorda: debes devolverma.

E non me chames cutre. Non. Chámame obsesiva por buscar una excusa para volverte a ver.